logo

Meningsuiting en Laster


Wat is het verschil tussen meningsuiting en laster? Toegegeven, de grens is moeilijk te stellen.

Meningen behoren duidelijk als zodanig herkenbaar te zijn. Laster wordt niet gepresenteerd als mening, maar als feiten. Die feiten zijn ook nog eens onjuist. Laster is dus gelijk aan fraude, hetgeen een schending van vrijheid is. Voorbeelden:

1. Anne zegt dat Bart amoreel en decadent is. Bart zegt dat Anne bijgelovig en achterlijk is. Dit zijn duidelijk meningen. De juistheid van dergelijke bijvoeglijke naamwoorden valt immers niet aan te tonen. Een fatsoenlijke manier van met elkaar omgaan is het niet, maar het vrijheidsprincipe dwingt van mensen geen fatsoen af.

2. Anne zegt dat Bart een infectieziekte is. Bart zegt dat Anne een bedreiging is voor de samenleving. Dit komt al dichter bij de grens van laster. Echter, Anne en Bart profiteren van de twijfel. Anne bedoelt het woord “ziekte” waarschijnlijk metaforisch en niet letterlijk. Ook Bart bedoelt zijn uitspraken (alhoewel hij dat zelf niet bewust is) metaforisch. “De samenleving” is immers niet een concreet begrip, en kan dus niet bedreigd worden.

3. Anne zegt dat Bart steelt. Bart zegt dat Anne lid is van een terroristische beweging. Als Bart geen strafblad heeft en Anne nooit iets met terroristische bewegingen te maken heeft gehad, is dit laster.

4. Anne zegt dat Bart haar fiets gestolen heeft. Bart zegt dat Anne hem geslagen heeft. Beiden zijn voor deze delicten ook veroordeeld. Dit is dus geen laster en ook geen meningsuiting. Het is het aankondigen van feiten. Een verstandige toehoorder zal zich afvragen of Anne de diefstal van haar fiets heeft uitgelokt door hem niet op slot te zetten, en of Bart de slaag heeft uitgelokt door de fiets van Anne onder haar neus weg te stelen. Maar verstand, zoals fatsoen, wordt niet afgedwongen door vrijheid.
plant
Volgende
Vorige
Overzicht standpunten
Hoofdpagina